1. Skip to header
  2. Skip to navigation
  3. Skip to content
  4. Skip to footer

In memoriam Willem Jan Doolaard

 

In de dankdienst voor zijn leven, op woensdag 1 november, hebben we afscheid genomen van Wim Doolaard. Wim was jarenlang aan onze wijkgemeente verbonden als kerkmusicus en organist. In deze dienst hebben we onder woorden gebracht wat Wim voor de zijnen en voor ons betekend heeft. Wim was een introvert mens, een man van weinig woorden, hij hield van de stilte. Maar de woorden die hij zei, waren raak, je merkte soms dat hij erop had zitten broeden, weloverwogen kwamen ze eruit. In de dienst hebben we daarom ook stilgestaan bij de vraag: Hoe goed ken je elkaar? De laatste maanden zijn wat dat betreft een gouden tijd geweest. Zo noemde Wim het zelf: een gouden tijd. Als gezin waren Wim en Godelinde en hun drie kinderen al nauw bij elkaar betrokken, maar die laatste maanden werd dat nog duidelijker zichtbaar en voelbaar. Dan voel je als gezin hoe goed het is om gekend te zijn. Dat sprak Wim zo aan in psalm 139, dat je als mens ook zo gekend bent bij God. Wim had een antifoon gemaakt bij psalm 139. Deze antifoon had hij gebaseerd op de vertaling van de Naardense Bijbel:

Te wonderbaar is mij dit weten,

te steil,

ik kan er niet bij.

Deze kennis is zo wonderlijk. Daar kun je als mens lang niet altijd bij. Je verlangt ernaar, maar kunt het niet grijpen. Zo vanzelfsprekend was het geloof niet (meer) voor Wim. Maar Wim had gaandeweg ook ontdekt dat je met al je twijfels, al je worstelingen en aarzelingen toch gekend bent en dat je het in die spanning uit kunt houden. In de psalm staat het zo mooi: ‘U legt uw hand op mij’. En dan is het toch goed.

Wim was een man van weinig woorden, hij liet vooral zijn handen spreken. Op het orgel op zondagmorgen, maar ook thuis. Wim was ontzettend handig. Hij heeft tot twee keer toe zijn hele huis van boven naar beneden opgeknapt. ‘Zijn handen hebben zo veel gedaan’, zei zijn familie. Samen met hen hebben we Wim naar zijn laatste rustplaats gebracht, op de Essenhof. Ons medeleven gaat uit naar zijn vrouw Godelinde, naar zijn kinderen Irene, Pauline en Jorn, Christiaan en Noëlle, die in hem een mooie man en vader moeten missen.

Ds. Peter Barmentlo